7.00 uur de wekker gaat af, ik sta op om mij te douchen terwijl mijn kamergenoten verkiezen om nog even te blijven liggen en later naar het ontbijt te gaan. Het ontbijt bestond uit de volgende etenswaren: spiegelei, roerei, rode worstjes, witte worstjes, beleg, spek, bonen in tomatensaus, vegetarische sojablokjes, gebakken tomaten, cornflakes, havermout, brood, toastbrood.
Om half negen verzamelden we in de lobby. We gingen met de metro naar het busstation. De bus was 20 minuten te laat daarom mochten wij nog even in de krantenwinkel en bakkerszaak voorraad inslaan. Ikzelf heb persoonlijk het gebakje van meneer Reynders veilen onder de leerlingen. Het 11 czk kostende zandkoekje met chocolade op werd helaas geveild voor 8 czk. Ikzelf mocht de volledige opbrengst houden.
Na een lange busreis gingen wij naar het jodenghetto museum. In dit museum waren er veel tekeningen en andere items van de joden te bezichtigen er was ook een cinema voor exclusief beeldmateriaal maar dat was voor later. We gingen naar het kleine fort. Dit was een gevangenis voor de vijanden van het Duitse rijk, iedereen die door de Gestapo werd opgepakt. Er is vandaag nog ongeveer nog 60% van de documentatie van de Gestapo beschikbaar. De Duitsers waren zeer grondig met hun papierwerk. Eerst werden de gevangenen administratief opgenomen. Dit proces duurde vaak lang. In de cel waar 100 personen in moesten was amper groter dan onze hotelkamer waar wij met 4 krap in passen. De Jodencel in het complex waar politieke en vooraanstaande joden in moesten was kleiner dan onze kamer en op het hoogtepunt zaten ze er met 78 personen in. Dit betekende dat ze er zelfs amper rechtstaand in passen. Daarna gingen wij naar de isolatiecellen. Hier werden de interessante en opstandige gevangenen in gestopt. De moordenaar die aanzet gaf aan Wereld Oorlog 1 werd daar 4 jaar vastgehouden voordat hij er overleed aan tbc.
In het hospitaal, het enige gebouw met verwarming voor de gevangenen had 8 bedden voor de 2000 gevangen die vaak ziek werden door ondervoeding en infecties. Er was ook een scheerkamer waar de gevangenen zich konden scheren maar die was slechts gebouwd om het rode kruis om de tuin te leiden, deze kamer werd nooit gebruikt. Nadat we blok A hadden verlaten kwamen we in het buitenste deel van het fort. Dit gedeelte werd gebruikt voor de opslag van de lijken van de gevangenen. Dankzij een complex tunnelsysteem kwamen we uit op het schietterrein, hier werd vroeger geoefend met de wapens. Tijdens Wereld Oorlog 2 was dit echter niet het geval, het werd gebruikt om de gevangenen te executeren een gegeven waarvan de galg nog een stille getuige is. Op de terugweg naar het binnenplein kwamen we langs het nieuwe gedeelte gebouwd door de Duitsers en een kunstwerk met de naam anoniem. Het beeld bestond uit 7 personen waarvan 1 stervende. Dit symboliseerde de 1 miljoen Tsjechen die gestorven waren tijdens de oorlog. Het nieuwe door de Duitsers gebouwde celblok werd bevolkt door 3000 gevangenen en één bewaker.
De cellen daar waren nog kleiner dan de vorige en herinnerde Oguz aan onze speelplaats. Daarna gingen we terug naar het ghettomuseum om daar naar duitse propaganda te kijken in de cinema. Eens terug aangekomen op het hotel had meneer Rennen de onweerstaanbare drang om andere gasten op de gevoelige plaat vast te leggen en hen leerlingen te noemen. Die avond gingen we op stap in Praag. Helaas was het laagseizoen waardoor we als grote groep nog zichtbaarder waren voor de vele proppers. Eerste bestemming van de avond was een danscafé in comic book thema.
Nadat wij hier even verbleven gingen wij naar de grootste club in Praag, een gebouw van zowaar 5 verdiepingen! Maar eerst moesten we daar zien te komen. Terwijl meneer Reynders rustig op zijn veel te kleine kaartje was aan het kijken begon meneer Rennen te rennen. Gelukkig was er nog meneer Stevens die zijn mannelijk ego uit de weg wou gaan en gewoon aan de plaatselijke bevolking de weg te vragen. Eens aangekomen werden we gefouilleerd en mochten we binnen. Er waren maar 2 verdiepen open omwille van het laagseizoen. Maar het werd toch nog een leuke avond. Dit was het einde van een bewogen dag.
